Als ik terugkijk op 2012, kan ik met een gerust hart zeggen dat het allemaal niet zo slecht was als ik me had voorgesteld. Vanochtend zijn de ramen beslagen, maar toch zie je dat het buiten erg mistig is. Er is nog nauwelijks iemand op straat zo vroeg. M’n hoofd voelt zwaar aan, ik heb weer net iets te veel gedronken gisteravond. De jaarwisselingsfeesten blijven de meest knallende feesten, hoewel het jammer is dat het persoonlijk bezit/gebruik van vuurwerk twee jaar geleden is afgeschaft. Goede voornemens heb ik nauwelijks, ik rook namelijk niet. Het verbeteren van je leven is zoiets als evolutie, je kunt het niet ontwerpen, het slechts een opeenvolging van toevallige mutaties. Waarom wordt ik de laatste tijd zo vroeg wakker?

Ik kijk in wat notities uit 2008, die ik gemaakt heb toen ik een stukje schreef voor een website die Herozero heette. “Op 21/12 2012 vergaat de wereld. Althans als het klopt wat ze zeggen. Weg wereld, of mensheid. Gristus heeft het helemaal gehad, maar we moeten nog even wachten. In 2012 heb ik 3 ferrari’s, 2 kinderen en woon ik op een zonovergoten eiland dicht bij de zuidkust van Sulawesi. In 2012 heb ik een Harvard diploma, een niet van echt te onderscheiden nep-rolex en een lul van een meter (dankzij - laaggeprijsde - medische ingrepen). In 2012 komt het 1000$ genoom op de markt en maakt embryonale selectie op basis van stamcellen het mogelijk de meest gunstige versie van je kind te kiezen. In 2013 worden dierproeven verboden en is de nertsbontindustrie verdwenen uit Nederland. De vleesconsumptie is gelijkgebleven bij een stijgende bevolkingstoename, terwijl genetisch gemodificeerde gewassen eindelijk voet aan Europees land krijgen.

“In 2012 heb ik een Harvard diploma, een niet van echt te onderscheiden nep-rolexen een lul van een meter (dankzij - laaggeprijsde - medische ingrepen).”

Wat een bullshit schreef ik toen. Het had geen inhoud, geen gewicht. De spot drijven met alles is zo gemakkelijk. Waar sommige, serieuzere schrijvers zich op lieten gaan in het verder uitdiepen van hun gevoelens, of het doorgronden van menselijke verhoudingen, liep ik gewoon te kutten. Wat ik schreef, of beter, wat ik dacht, was te vergelijken met popmuziek: licht verteerbare tekstjes met een korte houdbaarheid. Het is alsof ik een ander persoon was nu ik mijn creaties terugzie. Het is maar goed dat de website door gebrek aan betrokkenheid uit de lucht is gehaald, zodat mijn podium verdween.

Toen mijn zus overleed eind 2009 was ik in eerste instantie niet eens zo ontzettend verscheurd. Natuurlijk, het deed pijn en ik was erg verdrietig, zoals iedereen op haar begrafenis, maar ik was afgestompt geraakt. Te afgestompt. Zoals een junk. Het snelle leven met de korte spanningsboogjes hadden me langzaam omgevormd tot een soort robot. Continu nieuwe muziek, clips, schoenen, gadgets, carrièrestappen, vriendinnetjes en reisjes. En steeds maar extremere indrukken uit de media drongen zich door tot mijn brein, toch hoofdzakelijk door het Internet. Nee, haar dood was, hoe sarcastisch ook, de noodzakelijke klap voor m’n kop die me deed ontwaken uit m’n in zichzelf gekeerde wereldje.

Maar goed, 2012 was, hoe je het ook bekijkt, een goed jaar. Ik ben weliswaar nog steeds niet volwassen in de ogen van m’n ouders, ze zeggen dat ik geen verantwoordelijkheid wil nemen. Kinderen. Wie wil ze, en wat moet ik ermee? Als iemand mij een paar jaar terug had gevraagd of ik kinderen wil, had ik geantwoord ‘ja natuurlijk, maar nu nog niet!’. Nog steeds zijn ze er niet, en het wordt hard werken als ze nog moeten komen want de eicellen zijn bijna op. Althans bij deze vrouw. Hoe dan ook, opvolging zal nog even op zich moeten laten wachten. Ik ben met iets belangrijkers bezig: ik leer te leven met geluk.

“Geluk is in feite niet meer dan de mogelijkheid om geluk te kunnen voelen.”

Geluk komt met dezelfde onregelmatigheid als de trein naar Amsterdam CS. En meestal zie je het pas achteraf. Terugdenkend aan 2012 zie ik het geluk in volle glorie: een lekkere luie vakantie in de tropen met m’n meisje, 16 matige beats geproduceerd, een paar leuke foto’s gemaakt, redelijk wat feestjes bezocht en toch nog best wat uurtjes op m’n skateboard gestaan. Geluk is in feite niet meer dan de mogelijkheid om geluk te kunnen voelen. Het is iets dat je kennelijk kunt leren, zoals het leren lekker vinden van olijven of wijn.

Soms schiet mijn digitale wekker plotseling aan, precies om 20.16 uur. Het is al een oud ding inmiddels, daar zal ‘t ‘m in zitten. Maar zolang er stroom op staat zal ‘ie het blijven doen, nog geen reden om het ding weg te gooien voorlopig. De paracetamol doet z’n werk weer, ik val weer als een roos in slaap. De mist houdt aan, ver weg klinkt een knal. Het grote veranderen heeft plaatsgevonden. 2013 wordt een fantastisch jaar, ik weet het zeker.